Image may contain: 2 people, people smiling

STERK SPEL TIJDENS GEESTIGE VOORSTELLING ‘FISSA’ VAN STEDELIJK GYMNASIUM HAARLEM

DSC_0689

DSC_0761

DSC_0717

Onder de titel ‘Fissa’ speelde Theater SGH afgelopen week een grotendeels door bovenbouwleerlingen zelf geschreven voorstelling in de aula van het Stedelijk Gymnasium Haarlem. ‘Fissa’ is straattaal voor ‘feestje’. Juist dat fenomeen ‘feestje’ is een ding waar ieder zo zijn of haar eigen gedachten bij heeft. Dramadocent Linde van Tienen deed de regie. Thijs Launspach verzorgden assistentie bij tekst en spel.

Men hoeft Facebook maar aan te klikken om te vernemen hoe geweldig je vrienden het allemaal hebben. Het leven lijkt één groot feest, de selfies (al dan niet in galakleding) vliegen je om de oren. Op vrijdagavond kun je volgens de ongeschreven wet natuurlijk niet moe zijn van de hele week school. ,,Moe? Het is vrijdag! Je moet écht effe komen. ’t Is echt facking leuk hier. Er is Hertog Jan. En half vrouwelijk 5C is hier’’, klinkt het.

De acteurs en actrices in ‘Fissa’ zien er tiptop uit. Hier en daar wordt nog even iets de kleding strak getrokken, of door de haren gewoeld. Vervolgens is men mooi opgetut om dat éne leuke feestje mee te gaan maken. Waarom? Een enorme lijst aan redenen klinkt door de ruimte:
‘Om je grens op te zoeken’
‘Om over je grens heen te gaan’
‘Om dronken te worden’
‘Omdat je het verdorie toch ook wel een beetje verdiend hebt na zo’n week ja toch’
 ‘Omdat je moe bent’
 ‘Omdat je er toch bijna niemand kent’
 ‘Omdat je sociaal onhandig bent’
 ‘Omdat Netflix automatisch de volgende aflevering instart’
 ‘Omdat Netflix op is’
 ‘Omdat je die ene wil versieren’

Je zou ‘Fissa’ kunnen omschrijven als een montagevoorstelling. Alles wat zoal de revue kan passeren tijdens zo’n feest komt aan de orde. Leuke momenten, zoals het maken van een selfie, liefdevolle ogenblikken, tot gênante momenten of  dubieuze complimenten.
Rosa: ‘Wat zit je haar leuk!’
Sara: ‘Dank je wel, wat lief dat je dat zegt’
Rosa: ‘Ja, echt leuk hoor. Véél leuker dan normaal. Echt een héle verbetering!’
Sara: ‘Gut, bedankt. En ook zo leuk dat je nu eens een keer wat aardigs zegt’. Dat doe je anders nooit!’

Terwijl de absurde dialogen worden uitgesproken, danst de rest van de groep op de achtergrond in het decor. Maar dan rijst onmiddellijk weer de vraag op: dansen of niét dansen? En daarnaast: kun je elkaar nog verstaan tijdens dat dansen? Verwarrende, professor Zonnebloem-achtige momenten liggen op de loer.
Geestig is de scène waarin tal van geestige en expres superflauwe openingszinnen voorbij komen, in de trant van: ‘Ben jij soms wifi? Ik voel een connectie’. Of: ‘Geloof jij in liefde op het eerste gezicht of moet ik nog een keer langs lopen?’.

Gedoe met degene die jij op het oog hebt, maar die met een ander staat te zoenen, gedoe met te veel drank of andere genotmiddelen, misverstanden, dramatische toiletconversaties, nachtelijke vreetkicks, en de vraag of zo’n feest nou echt wel zo leuk is, het krijgt allemaal een plaats in ‘Fissa’.

Het geheel blijft een tikje oppervlakkig en is iets aan de lange kant, maar de combinatie van spel, live gespeelde (Kim Nanninga) en gemixte muziek (Tristan Hirs), licht (Milan Nanninga), dans en beweging maakt ‘Fissa’ een zeer onderhoudende voorstelling. Duidelijk is zichtbaar dat hier een groep enthousiaste jonge spelers aan het werk is, die de zelf bedachte teksten met enorm veel plezier over het voetlicht brengt. Zo’n aanpak smaakt naar meer.

PAUL LIPS

Foto’s: Theater SGH/ met dank aan Joni Zwart (productie)

Carter Muller (15) dirigeert zijn eigen orkest als examenwerkstuk

 

Carter Muller (15) aan het werk als dirigent.Foto Andreas Terlaak

Wonderkind De 15-jarige Carter Muller is pianist, maar stelde ook het Jong Talenten Ensemble samen. Hij dirigeert én soleert.

 

Mischa Spel 7 februari 2017

Op het conservatorium is het ongewoon druk voor een zaterdag. Open dag: mensen gluren achter de deuren, horen hoe studenten zich presenteren. De meeste bezoekers zijn rond de twintig, de studenten net wat ouder. Alleen in lokaal 0604 is iedereen veel jonger. Emilie (14) speelt normaal piano, maar de Egmond Ouvertüre verlangt geen pianist, en pauken speelt ze óók. Hoornist Michael (14) studeert aan de jong talent-afdeling van het conservatorium. En zo zitten er een stuk of twintig jonge musici bij elkaar in het krappe klaslokaal. Dirigent Carter Muller (15) – lang, rustig, zonder dirigeerstokje – maant ze nuchter tot actie. „Okay, yes, we beginnen met Beethoven.”

Carter Muller is een naam die al jaren rondzingt op alle nationale muziekconcoursen. Als pianist studeert hij hier aan het conservatorium sinds zijn negende aan de Sweelinck Academie voor jong talent. Zijn eerste pianoles kreeg hij toen hij zeven was, van zijn oma in Seattle. „Ik wist al heel snel dat de piano meer voor me zou zijn dan een hobby”, zegt hij. „Ik ben pianist, het zit in mijn bloed.” Wat overigens letterlijk waar is: niet alleen zijn oma maar ook zijn overgrootmoeder was pianiste, en zijn overgrootvader cellist in het Concertgebouworkest.

Carter sloeg op de basisschool twee klassen over. Toen hij met zijn ouders en broertje een tijd in Amerika woonde, was hij ongelukkig op de school „waar hij niets nieuws leerde”.

In Nederland, op het Stedelijk Gymnasium in Haarlem, gaat dat nu al jaren veel beter. „Op papier was ik met mijn bril, enorme rugzak en 1,35 meter in de brugklas een ideaal pesttarget”, lacht hij. „Maar ze hebben ze me altijd met rust gelaten, en ik voelde me zelf wel op mijn gemak bij oudere jongens. Inmiddels zit ik in de zesde en ben ik 1,83. Velen weten niet eens meer dat ik jonger ben.”

Berucht onderdeel van het gymnasium-eindexamen: het profielwerkstuk. „Twee jongens schreven een email-roman, een ander maakte een album met electronic dance en een derde deed diepgravend onderzoek naar Duitse rap”, zegt hij. „Officieel moet je in elk geval 80 uur aan het werkstuk besteden steken, zij staken er zeker 500 uur in.”

Van schoolaula naar Philharmonie

Voor Carter geldt dat ook. Zíjn ‘werkstuk’ is een klassiek concert waarop hij piano speelt en een ensemble dirigeert waarvoor hij zelf de jonge musici optrommelde op school, op het conservatorium en vanuit het Kennemer Jeugd Orkest. „Uiteindelijk zeiden er meer ja dan ik had durven hopen”, zegt hij. De voorgenomen locatie – de schoolaula – werd opgeschaald naar de Philharmonie Haarlem – met dank aan een welwillende zaaldirecteur.

Dat dirigeren een vak apart is, beseft hij. Carters belangstelling is geen uitstapje: sinds 2015 studeert hij bij Taco Kooistra aan de Nederlandse Junior Dirigenten Academie. Een keer per twee weken komen daar vier heel jonge dirigenten samen voor lessen in basale vaardigheden. „Hoe je slaat, hoe je inzetten aangeeft en overzicht houdt.”

Ook op de repetitie is docent Kooistra present, druk gebarend en roepend achter in het klaslokaal. „Tádadada! Tempo houden, Carter, inzetten aangeven, hélp ze!”

Carter blijft rustig en volgt de aanwijzingen zo goed mogelijk op. „Taco is supersympathiek, maar heel ambitieus”, zegt hij. „Je moet niet lullen op een repetitie, want dan verliezen de musici hun respect. Wat mij erg helpt zijn video-opnames. Zo bleek ik de hele tijd mijn handen te wrijven. Niet goed: je moet juist strak, relaxt en duidelijk overkomen. Dan gaat het meteen exponentieel veel beter.”

Volgend jaar zet hij het dirigeren even op een lager pitje. Dan begint hij aan zijn ‘echte’ conservatorium- opleiding als pianist. „Dat is waar ik me nu in de eerste plaats op richt”, zegt hij. „Beroemd concertpianist worden. Dirigeren kan later ook nog.”

Carter Muller en het Jong Talenten Ensemble: 8/2 Philharmonie Haarlem, 20 uur. Inl: www.theater-haarlem.nl
Bron: NRC

Klas 1 maakt spellen over vluchtelingen

eerte helft

 

 

 

 

tweede helft

Klas 2A maakt beste website over Haarlem

Foto United Photos/Remco van der Kruis
Klas 2A stopte volgens jurylid Annabel Meddens (vooraan) veel tijd en creativiteit in hun website.

HAARLEM – ,,Mooi, informatief en nog tweetalig ook.’’ Juryleden van de wedstrijd die het Stedelijk Gymnasium in Haarlem uitschreef onder tweedeklassers zijn vol lof over de zelfgebouwde website van klas 2A over de geschiedenis van Haarlem. Klas 2A versloeg de andere tweedeklassers van het Gym met gemak. 
Door Judy Nihofj 20-12-2016

Op de website van 2A komen alle highlights van Haarlem voorbij, van Molen de Adriaan tot het monumentale station. Met plattegronden, foto’s, tekst en filmpjes voorzien van commentaar en muziek.

Terwijl de rest van de klas vooral in de geschiedenis van Haarlem dook, hielden webmasters Milan, Alexander, Sal en Rutger zich bezig met de technische kant van de website. Milan Nanninga (13) heeft veel met techniek, vertelt hij. ,,Ik doe ook het licht en geluid op muziekavonden op school.’’ Websitebouwer worden is niet zijn ambitie. ,,Ik wil bij de marine, in de techniek.’’

Het Stedelijk Gymnasium vindt het belangrijk dat kinderen met media aan de slag gaan. Voor de tweedeklassers (vijf groepen in totaal) bedacht aardrijkskundeleraar Nanne Douma de opdracht om websites te bouwen over de geschiedenis van Haarlem.

Om de kinderen extra te stimuleren werd er een wedstrijd van gemaakt. Een jury van deskundigen beoordeelde de inzendingen: Annabel Meddens van het Noord Hollands Archief (NHA), iemand van Haarlem Marketing, en een bouwer van websites.

Jurylid Meddens maakte de uitslag dinsdag in de klas bekend. Om de overwinning te vieren deelde Isabel Visser, mediathecaris van het Gym, roomsoesjes uit.

,,Diverse keren hebben we de vijf websites bekeken’’, aldus Meddens, medewerker educatie bij het NHA. ,,Maar telkens sprong de website van 2A eruit. Je ziet hoeveel tijd en creativiteit erin is gestopt. De website is bovendien tweetalig, wat hem erg geschikt maakt voor toeristen.’’

Het scheelt volgens leraar Douma dat 2A een hechte klas is. ,,Ze zijn allemaal even bevlogen aan de slag gegaan. In klassen met weinig onderlinge samenhang zie je dat ze een opdracht zoals deze niet zo goed voor elkaar krijgen.’’

Grote opkomst American Breakfast

amerikaans

amerikaans2

HAARLEM – Met een cynisch lachje op zijn gezicht beantwoordt Joshua Baumgarten de vraag of hij het vandaag een mooie dag vindt. ,,Not yet. Maar de trekking van de Staatsloterij moet nog komen. En als ik win, kan ik mijn familie misschien hierheen laten komen. Of een bunker bouwen.’’

 

Door Frenk Klein  – 9-11-2016
De Amerikaanse dichter, vanaf 2000 woonachtig in Haarlem, is een van de gasten bij het verkiezingsontbijt dat het Stedelijk Gymnasium Haarlem gisterochtend organiseerde. Zojuist heeft hij de tweehonderd aanwezige leerlingen nog op het hart gedrukt na te denken over wat voor toekomst ze willen. ,,Jullie moeten binnenkort zelf ook stemmen. En als jullie niet kiezen wat je wilt voor je land, doen anderen dat voor je.’’

De aula van het gymnasium zit vol. Al eerder organiseerde de school een verkiezingsontbijt op vroege ochtenden waarop de Amerikaanse verkiezingen hun climax beleefden, maar nooit eerder was het zo druk. Conrector en maatschappijleraar Hein Bierman: ,,Vorige edities zaten hier zo’n vijftig leerlingen, nu waren de tweehonderd beschikbare kaartjes zo uitverkocht.’’

Zo’n kaartje kostte twee euro, waarvoor de leerlingen ook een ontbijtpakketje ontvangen dat onder meer een donut bevat. In de aula hangen links foto’s van Clinton en rechts van Trump aan de muur. Ook hangen er slingers met Amerikaanse vlaggetjes. Maar de stemming is bedaard. De eerste uitslagen zijn dan al binnen en wijzen al vrij duidelijk op een overwinning van Trump.

De stemming is bedaard. De eerste uitslagen wijzen vrij duidelijk op overwinning van Trump

Die tweehonderd luisteren naar gesprekken met gasten en er zijn korte optredens van mede-leerlingen. Ook wordt via skype contact gelegd met Coen Rijna, die vorig jaar zijn diploma behaalde op het stedelijk en nu – tijdelijk – in Chicago studeert. Hij is in het gezelschap van de ‘campagneleiders’ op zijn college.

De republikeinse vertegenwoordiger heet Carlos en zijn familie is vanuit de Filipijnen naar Amerika gekomen. Opvallend genoeg ziet hij de door Trump beloofde muur helemaal zitten, wat hij op bizarre wijze verklaard: ,,Mijn familie heeft een hoop moeite genomen om hier te kunnen wonen en een betere toekomst op te bouwen. Het is oneerlijk als anderen die hierheen komen die kansen voor ons kleiner maken.’’

Opvallend zijn ook de scherpe vragen van leerlingen. Zoals het meisje dat van hem wil weten hoe hij denkt dat Trump Amerika economisch sterk gaat maken, als nu al, nog voor hij verkozen is, overal de beurzen ineenkrimpen.

Lidia (17) is half-Amerikaans en verlaat op dat moment even de aula. ,,Ik vind deze uitslag verschrikkelijk. Wij zijn dan wel republikeins, maar we waren niet voor Trump. Ik denk overigens niet dat hij al zijn beloftes waar zal kunnen maken. Maar desondanks denk ik niet dat wij de komende jaren Amerika nog gaan bezoeken.’’

Inmiddels is het wachten op de definitieve overwinning van Trump. Het wapen tegen populisme is onderwijs, is vaak te horen. Vandaar is het geruststellend dat de leerlingen die uitslag niet live gaan meemaken, deze verkiezingsochtend zit er namelijk op. De lessen gaan beginnen.

 

Leerlingen krijgen tijdens Litratour les van Kader Abdel Benali over het belang van lezen.

14364753_10154440799483405_1841483462660671882_n

 

 

 

 

 

14355003_10154440799493405_1977383039451332594_n